کدام عید ؟؟

 اسفند كه از راه مى رسد جنب وجوش عجيبى در مردم شكل مى گيرد. پنداری کل هم اجمعين جنس حقی زده اند و چت کرده اند روی خريدن هر چيز .همه مردم ديوانه واربه خيابان مى ريزند، از در و ديوار و پنجره آويزان مى شوند يا اگر خودشان حال اين كار را نداشته باشند و نتوانند دوردست هاى در و ديوار و پنجره را از فراز نردبان هايشان دستمالى كنند، وسايل منزل را از در و ديوار منزل آويزان مى كنند، تا به قول قديمى ها اين به آن در شود.خلاصه آن كه همه، همه چيز را مى خرند، مى شورند و يا مى فروشند بى آن كه كسى واقعاً دليل اين همه فشردگى برنامه ها را برايشان توضيح دهد.اما جالب آن كه در ميان اين هجوم هجمه هاى انسانى به سوى تصاحب، تعويض و رفت و روب اشياء كه همواره طى قرن ها تنها جوابش سكوت اشياء و هياهوى انسانى است...نگاهی نگران نگاه ديگران نيست....حال آدم استفراغی می شود وقتی کسی از تبريک حرف می زند....

برای درک موضوع آن سکانس "خیلی دور خیلی نزدیک " را به یاد بیاورید که مرد چاه کن به دنبال دکتر آمده تا او را بر بالین پسرش ببرد که چاه بر سر او ریزش کرده  و جواب میشنود که مگر نمیدانی عید است و او پاسخ میدهد :

حرفا میزنی فلانی...مگر ما عید داریم ؟؟

+ کاریکاتور عید - از مهرزاد دانش

+ عید یا عیب؟ - از کیوان

پی نوشت : عید همه آنها که عید دارند مبارک! 

----------------------

دلتنگی‌های مدام...

از درخت وُ از برگ

از سبز ِ روشن ِ‌ ‌شمشاد

از بی پايانِ نورانی ِ‌ دشت... 

از همه چيز دلزده ام

جز از تو،

افسوس...!        « پل ورلن »

--------------------

بودن...

اين روزها دارم سعی می‌كنم كه باشم. نه به خاطر خودم. به خاطر آنهایی كه فكر می‌كنم ممكنه بودنم به دردشان بخوره. اما دست‌هام خاليه و از اين دست‌های خالی كاری برنمی‌آد.
ميان پراكندگی‌های ذهنم ديگه بايد كارهای روزمره را هم به خودم يادآوری كنم. و تحمل اين يادآوری مدام داره نفسم را می‌گيره.
حس می‌كنم كه دارم روی آب راه می‌رم. تمام تمركزم را گذاشتم روی پاهام. هر لحظه امكان داره كه فرو برم. خودم را زير آب می‌بينم. دارم خفه می‌شم اما تقلا نمی‌كنم. هيچی نمی‌گم. صدام در نمی‌آد. فقط می‌خندم به آدم‌هایی كه بالای آب ماندند...

                    « مرضیه ریاحی »   

1) تصویر اول – دل آرا (زندانی رنگها)

 مصطفی کیست؟  - بخشی از نوشته  زندگي در شهر زيبا - از همشهری جوان

مصطفی ، مرگ را ضربه کرد!

عزیزی که خدا نگهش دارد همیشه میگوید : آدمی ،بعد چند لحظه مکث میکند و میگوید : دمی...

یعنی اینکه فقط یک لحظه کافیست که از این رو به آن رو شوی که خوشحالی ات  ... عزا شود.

که زندگی ات ...به مرگ بیانجامد.

آیا به لحظه لحظه زندگی فکر میکنیم و برای هر دم آن تصمیم میگیریم ؟!

اگر اینطور است تکلیف ما چیست؟ در مقابل یک انسان که مرگ را روبرویش میبیند

مصطفی جان تمرین کن وباز هم کشتی بگیر اما بدان دیگر معلوم نیست چه زمان حریف مرگ شوی؟

اصلآ مگر میشود کسی حریف مرگ شود؟ بله مردم بیائید ببینید مصطفی مرگ را زمین زد

دیگر اصلآ به او فکر نکن ...تو خاکش کردی ..تو با آن رک گویی با آن نزدیکی به مرگ خاکش کردی

فتیله و بارانداز که سهل است تو ضربه اش کردی...

دو سال و هشت ماه انگار منتظر مسابقه ات بودی و مدام تمرینُ تمرینُ تمرین

 نه روی تشک که در ذهنت

در فکرت و هر شب که رفقایت،( که همه ی ما) میخوابیدند ( میخوابیدیم ) تو به حریفت فکر میکردی و اینکه بعد از مسابقه چه میشود که خانواده ات که مادرت

وای مادرت وای مادرت ....

                                         متن کامل در ادامه مطلب درج شده است.

-----------------------------------

بچه های جمعیت امام علی همت کردند به رسم و فکر خودشان مراسمی حسینی با نام "طفلان مسلم " در روز تاسوعا برگزار کردند که در آن به جمع آوری کمک برای آزادی کودکان و نوجوانان از اسارت پرداختند خوشبختانه طی مراسم و بعد از آن دیه مصطفی تهیه شد و او در شرف آزادی است ...

زمان : شنبه ۱۹/۱۲/۱۳۸۵ مصادف با اربعین حسینی ساعت :  ۱۵:۳۰

مکان :  بلوار ایت الله کاشانی - شهر زیبا - میدان کن- خیابان کانون - سالن نمایش کانون

برای اطلاعات بیشتر به این دو آدرس بروید :

سایت جمعیت امام علی (ع)

وبلاگ جمعیت امام علی (ع)   

همراه شو عزیز... - عکس و شعری مربوط از آرش عاشوری نیا

پول، نان، دو نام یا دو چیز؟  - نوشته ای تامل برانگیز از کوروش علیانی

پ.ن : شبه گزارشی از مراسم روز تاسوعا در ادامه مطلب

اصلآ قصدم این نبود که در مورد زیر تیغ بنویسم ، میخواستم در مورد بزرگی دو انسان بنویسم که در این سریال نقش آفرینی میکنند اما دیدم بی انصافی ست که از کنار زیر تیغ همینطور بگذرم ..

بدون تردید این تنها سریالی است که با آن زندگی میکنم (بقیه را شاید فقط نگاه کنم)، فقط برایم بسیار مهم است که چطور تمام می شود چون همونطور که می دونید متخصص خراب کردن هستیم و در آخرین لحظات گند میزنیم به همه چیز!!! اما اونطور که از پایان شنیدم زیاد خوشم نیومد(پیش داوری نکنیم بزاریم به وقتش)  اما به هر حال هرچه باشد داریم در مورد زیر تیغ حرف میزنیم واین چیزی ست که دیگه تکرار نمیشه  ...     

این روزها عادت کرده‌ایم كسانی را ببينیم که به طور مطلق به خود و جهان اطرافشان می‌نگرند و با همین روحیه، در حال به هم زدن آرامش روحی و معنوی جامعه هستند؛ فقیر و غنی و باسواد و بيسواد هم ندارد، به گستره این جامعه بزرگ، هر کسی می‌تواند بر اسب سرکش نفس خود سوار شده، همه چیز را در چشم بر هم زدنی به هم ریخته و نابود کند.

حکایت این روزهای جامعه ما، نمونه آشکار تضادهای اخلاقی و اجتماعی در گفتار و رفتارمان است.

بارها دیده‌اید که در رانندگی، حقوق شهروندی، احترام به شخصیت اجتماعی یکدیگر و حتی رعایت حقوق دیگران به اندازه‌اي عجول و بی‌تفاوت هستیم که به راحتی می‌توان از شیوه رانندگی در خیابان‌هایمان یا صبر و تحمل در فضای جامعه یا محیط اطراف زندگی خودمان متوجه آن شویم.
اما در گفتار، آن‌قدر قربان و صدقه هم مي‌رويم و ادعا و غرور داریم که یکی نداند، گمان می‌کند در چه آرمان شهری زندگی می‌کنیم!

زیر تیغ، سریال تأثیرگذار و خوش‌ساخت این روزهای شبکه یک، نمونه‌اي از تلنگرهایی است که نشان می‌دهد چقدر راحت کاخ حرف‌هایمان با بمب رفتارها نابود می‌شود!

دنیای فانتزی رفاقتی طولانی که عیار سختی و مشکلات اجتماعی، باعث درگیری در آن شده، بستر داستانی جالب و واقعی از زندگی امروز مردم ایران است. این سریال آنقدر به وضعیت زندگی امروز مردم ایران نزدیک است که به خاطر شباهت‌های بسیار، باعث واکنش مخاطبان شده و حتی برخی‌ها را مجبور به اظهارنظرهای عجولانه نسبت به پخش آن کرده است، اما واقعیت ملموس به خاطر ساخت شخصیت‌ها و فضای این سریال و تأثیر این تراژدی است که در بند بند ماهیت و ساختار آن، درست به هم متصل شده و ذهن مخاطب را با تمام قدرت در اختیار گرفته و توانسته فکر او را به این موضوع جلب کند. در واقع، اثر رسانه، زمانی پدیدار می‌شود که بتواند بی‌واسطه درون جامعه خود را با تشکیل فضای خیر و شر به تصویر بکشد تا خود مخاطب در معرکه عقل خودش برای رسیدن به نتيجه لازم تلاش کند.

پیش نوشت( یا اطلاع ثانوی) : حالم خوب بود ...تمام شد ...بازگشت به همان حال قبلی به لطف !! یک دوست.

 میدانم بعد از این نوشته از طرف هرکسی به چیزی متهم میشوم و یا اینکه هر کس هر فکر زرد و بوداری در موردم به سرش میزند ] مثلآ اینکه این یارو عجب آدم جلفی هست مثل این دِپ زده ها مدام از خودکشی مینویسد و در کنارش چرت و پرت[ همه این حرف ها و هرچه خواهید گفت ( و من الان نمیدانم که بگویم ) همه را با جان و دل میپذیرم چون این منم  خود خودم. چه زرد عامه پسند باشم چه بنفش و روشنفکر . 

پ.ن : اگر شما هم درک شان کنید یک لوپ از اینها میسازید و مدام میروید سراغشان در آن بیست روز کذایی تجربه اش کردم : 5 بار هامون 4 بار بوف کور و 6 بار بزرگراه گمشده

پیش نوشت : این نوشته مربوط به اتفاقات روز دوشنبه 30 / 11 /85 هست

تا اطلاع ثانوی من آن آدم اخموی عصبی که مثل سگ به همه می پَرَد  نیستم!

میخواهم کمی آنطرف قضیه را رو کنم !

معمولآ پیش نمی آید اینقدر شاد باشم اما وقتی تصمیم میگیرم خوشحال باشم و شادی کنم(افعال رو حال میکنید!) دیگر انگار همه چیز برای خوشحالی فراهم شده باشد... به شکاف دیوار هم میخندم!! 

 اما دلایل این شادی چیست :

1- نوشته ای که در زیر آورده ام

2- امروز از صبح که بلند شدم آدم هایی را دیدم که به واقع دوستشان دارم نه آن آدم های همیشگی بی حس و حال!

3- دو جا که خیلی با حال و پر انرژی هست رفتم و آدم های درست و حسابی دیدم ...دو مجله دوست داشتنی.

4- به خانه هنر مندان رفتم و سه نمایشگاه( 1 2 3 ) در سبک های متفاوت دیدم ...خیلی خوب بود خیلی..

همه ما امیر قادری را دوست داریم هر کدام دلیلی داریم بعضی به خاطر نثرش – بعضی چون پر کار است و از یک جوان بعید است انقدر کار کردن- بعضی به خاطر تاثیر گذاری اش ( همین چند روز پیش بود که از میان آن همه منتقد و نویسنده و روشنفکر! – خودتان میدانید منظورم کیست؟!- وقتی سنتوری در لیست اکران قرار نگرفت او خطاب به مسولین در ویژه نامه اعتماد مطلبی نوشت و خواست که اکران شود...و ادامه اش رو خودتون میدونید) بله میگفتم بعضی هم فقط به خاطر خودش او را دوست دارند.

فیلم امیر خان اکران شد ...خیلی هامون دیدیم و خیلی ها هم نه از بین اونا که دیدند اکثرآ فقط از فیلم تعریف کردند (همین دوستان-بر و بچ- در کامنتها و سروش صحت در اعتماد) خب البته تعریف هم دارد اما مطلبی از آرش خوشخو در چلچراغ چاپ شد که من فکر میکنم از همه نوشته ها قشنگتر است چه در مورد فیلم و چه در مورد خود امیر خان به هر حال این قسمتی از آن نوشته است که کلش را میتوانید در لینک پائین بخوانید.