:: حمیدرضاعلاقه بند  دوست نادیده ای هست که خودش را ابروی یک نسل میداند...البته من او را نه به این معنی اما به عنوان کسی که میخواند و میبیند و روح سرکشی هم دارد میشناسم و با هر نوشته اش با هیجان و شور و البته درک خاصی از آن موضوع روبرو میشوم.

:: لیلی نیکونظر نمونه کامل یک دختر جوان دهه شصتی- با تمام ویژگی هایی که یک روز خودش گفته بود کاملآ متناقض- هست و چقدر هستند که وبلاگش را برای همین وجود انواع حس ها و حرف های گاه متضاد میخوانند و البته بسیار قابل درک.

:: پدرام رضایی زاده یکی از نویسندگان جوانی است که احترام خاصی برایش قائلم و همیشه دیوانه که میخواهم بشوم به دیوانگی های کنار وبلاگش سر میزنم و هر از چند گاهی آرشیوش را میخوانم در پرشین بلاگ

و آنقدر از دیدن اسم وبلاگم در کنار وبلاگش خوشحال شدم که هنوز از او تشکر نکردم.

:: و البته خسرو نقیبی که همه میدانند و همه میگویند رفیق است.من هم وقتی اصلا وبلاگ نمینوشتم و اشتباهی کردم و چیزهایی نوشتم با اینکه معلوم نبود کی هستم و از کجا  برای اینکه دلخور نشوم کل کامنت مرا با جواب دوست همیشگی اش در یک پست  گذاشت و گفت حیف است آرشیو شود در کامنتها

یعنی اینکه جدای از زیبا نوشتن در مورد فیلم و قطعه های کوتاه و دلچسب شعر و پراکندگی ها یک رفیق به تمام معنا هست که مرام خاص خودش را دارد.

همه شان را با تمام وجودم به خاطر همه مطالبی که از آنها خواندم و یاد گرفتم دوست دارم و برایم قابل احترامندو وقتی چنین اتفاقی میافتد ناراحت و نگران میشوم.

شما همه تان در کنار هم بی شک تاریخ مجازی یک نسل را مینویسید و به قول نیما حیف است که مسائلی چون  کافه شوکا و محسن نامجو که خود شما معروفشان کردید و باعث شدید شناخته شوند حالا موجب درگیری شوند.

:: زبانم لال اگر هزار بار هم از این اتفاقات بیافتد عمرا پشت خاکریز هیچ کدام نمیروم نه به خاطر اینکه بی تفاوتم    مثل خیلی دیگر بلکه من همه را با هم میخواهم نه بر هم .

----------------------------

بازی با عشق یا عشق بازی ؟ - آرش

یا آنقدر پشت سر هم مینویسم که خودم هم وقت کم می آورم یا مثل الان یک ماه است که ننوشتم

چه سوژه هایی که از دست دادم و چه مطالبی که باید نوشته میشد .

از بیست و یکم فروردین تا بیست و یکم اردیبهشت خیلی چیزها بود که بگم و بنویسم

تازه از بد بیاری من این هوای اردیبهشت تهران طوری ست که خیلی از این وبلاگ نویسای مورد علاقه من را به نوشتن میاندازد و پشت سر هم آپ میکنند و حالا منم و کلی وبلاگ نخونده

پ.ن : این یک ماه البته خیلی چیزهای شخصی داشت که فعلآ نگویم بهتر است... و فکر کردم چه خوب که هیچ کدام را ننوشتم.آخه میدونید که بعضی چیزها مال خود آدم است نباید با هیچ کس تقسیم شان کرد.