1- به‌جاي صفت‌هايي چون دزد يا پررو، ترجيح مي‌دهم از كلمه «عجيب» براي توصيف چنين آدم‌هايي استفاده كنم. آن سي‌دي‌فروش عجيب بود، چون ما در وضعيت عجيبي به سر مي‌بريم كه نه‌تنها فضاي فرهنگ و هنر بلكه تمام شوون زندگي‌مان را در بر گرفته است.

 ما در جامعه‌اي زندگي مي‌كنيم كه در آن خيره‌شدن عادي دو شهروند به يكديگر به راحتي مي‌تواند به دعوا و منازعه منجر شود. ما به ديگري به‌عنوان دشمن نگاه مي‌كنيم. مشكل هر كس، مشكل خودش است و حتي اگر چيزي يا كسي را دوست داشته‌ باشيم يك آن به مسووليت‌مان در قبال او فكر نمي‌كنيم. بعد از ملاقات با آن سي‌دي‌فروش، ملاقاتي با بعضي از اهالي فرهنگ، چند ناشر موسيقي و... داشتم و چيزهايي دستگيرم شد كه وظيفه انساني خود دانستم شخصا بازگردم و در فرصتي مغتنم از آن سي‌دي‌فروش عذرخواهي كنم.

                                                                                              محسن نامجو

2- از هياهوي ادبي – هنري دهه هفتاد چيزي به جايي نرسيد و صدايي به گوشي چنان كه بايد نرسيد. شورش ادبي بي‌دليل يا با دليل آن نسل دهه پنجاهي، آن‌طور كه بايد، به ثمر ننشست يا هنوز ننشسته است. تاثير آن فضا را در تجربه‌هاي موسيقايي نامجو نمي‌توان ناديده گرفت. نامجو خواننده‌اي از آن نسل است؛ نسلي كه سرخوشي و حتي مشنگي هنري‌اش بن و بنياد داشت و در جدي نبودنش، جدي بود.

                                                                                             رضا مختاری

3- نمی‌شود بازیگوشی‌های آقای محسن نامجو را تحسین نکرد، آنجا که آویختن به زلف معشوق را به «واعتصموا به حبل الله جمیعاً و لا تفرقوا» وصل می‌کند و بعد حرف حلق‌آویز شدن از روی پل فردیس را پیش می‌کشد. وقتی هم می‌خواند: «ای خاطره‌ات پونز نوک تیز ته کفشم» مو بر تن آدم سیخ می‌کند. یقه را می‌گیرد و ول نمی‌کند تا هی گوش کنی و گوش کنی و وقتی به این بند رسید٬ ولوم اسپیکر را تا ته بچرخانی و باز از نو.
ولی امان از وقتی که این بازیگوشی‌ها می‌رود به جاده خاکی. آقای نامجو پدیده عجیبی است؛ یک نابغه شوریده و انکار ناپذیر که کارهایش یک دست نیست و اتفاقا ویژگی‌اش همین است؛ این که مدام غافلگیرت می‌کند. بعضی وقت‌ها با اوج‌هایش و گاهی با فرودهایش. نمی‌توانی حدس بزنی کار جدیدش کدام است؛ باید گوش کنی و... غافلگیر شوی. همین نکته هم هست که به شدت امروزی‌اش می‌کند.

                                                                                              علی مصلح

- 4 وقتي فيلم سنتوري در جشنواره نمايش داده شد، آن‌ها كه فيلم را ديدند و با محسن نامجو هم از نزديك آشنا بودند، مي‌گفتند كه فيلم به طور ناخواسته و نادانسته‌اي روايت‌گر داستان زندگي محسن نامجوست. فيلمي كه ترانه‌هاي‌اش را محسن چاوشي خوانده بود. كدام از اين دو نفر، علي سنتوري اصل كاري هستند؟

محسن نامجو و محسن چاوشي با هم رفيق هستند. چاوشي جايي گفته كه كارهاي نامجو را دوست دارد و محسن نامجو هم درباره‌ي محسن چاوشي گفته «استعدادي كه چاوشي دارد بايد 100 تاي نامجو جلويش لنگ بياندازند.»

بحث استعداد و توانايي نيست. بحث شانس است كه يا داري‌ يا نداري. باقي همه حرف اضافه است.

                                                                                              حامد احمدی

5- کار نامجو ضعیف باشد یا قوی، اصل باشد یا کپی، خودنمایی باشد یا واقعی، برامده از میان همین جامعه ایست که ما در آن زندگی میکنیم. شاید این مسئله را جوانان هم سن و سال من 25 ساله و نامجوی 32 ساله بیشتر بفهمد. وقتی در جامعه ای زندگی میکنی که چپ و راست باید عدد بدهی و هنرت را بدون مدرک و یا در باند فلان استاد نبودن قبول نمی کنند، حتماً از « پس از سه راه آذری» لذت میبری. اگر در میان عشق به وطنت و شکوفایی دنیای مدرن در تعارض مانده باشی، از تبدیل شور به بلوز بوسیلۀ سه تار،   احساس  خوشایندی بهت دست میدهد. وقتی تمام فیلمها و موسیقیهایی که از آن لذت می بری انگلیسی باشد، وقتی تمام وسایل ارتباط جمعی مزین به منوهای انگلیسی باشد، وقتی برای تأکید بر احساستت مجبور باشی از کلمات انگلیسی مثل ok. Sorry. Thanks. Stress. Goodbay party و... استفاده کنی، و متولیان فرهنگ جامعه _دولیتی و غیر دولیتی_ در چسباندن «آن» به «ها» در واژۀ «آنها» گیر کرده باشند، حتماً با گوش دادن به آواز انگلیسی حال میکنی. وقتی هر روز ناکامیی به ناکامیهایت اضاف می شود و یا کامیابیی به دست می آوری، ولی کسی محل سگ هم به آن نمیدهد (منظور فرهیختگانی است که ظاهراً پاسدار فرهنگ این مرز و بوم هستند) از شنیدن شعر شاملو وقتی که می گوید :

«ای کاش، ای کاش  

              قضاوتی، قضاوتی، قضاوتی          

                                   درکار، درکار، درکار    می بود»  

با فریادهای جوانی که گویا خیلی زود پیرشده  (هم چهره و هم صدایش اینرا میگوید) همراه میشود _ فریادهایی مکرر_ حتماً حال می کنی.

                                                                                                  شهسوار

حضور نامجو در کافه تیتر :

نامجو یاغی موسیقی ایران + همه لینک های مربوط  - گردباد

مردی که هر چه می خواهد می خواند

«موسیقی‌ای که تعریف نمی‌پذیرد» - دویچه وله

عقاید نوکانتی..

همراه شو عزیز...

زلف بر باد مده...

 پی نوشت :

نامجو در جايي خوندن «مُرده‌ي يک شبه چو نمره‌ي بيست/ثلث اول که هيچ‌ش ارزش نيست              /مُرده‌ي قرن را چنين بنگر/همچو تجديد ناب شهريور»