پارسال کل جشنواره مال تو بود ، قبل از هر فیلم همه عاشقان سینما با صدای تو همراه میشدند ، و تمام تلاش شان را میکردند که سین ِ" بیست" و جیم ِ "فجر" را مثل تو ادا کنند ، بعد همه با هم میخندیدم، به هم نگاه میکردیم ، هر کس بنا به ارادتی که داشت درباره ات چیزی می گفت...

وبعد به ضیافت فیلم میرسیدیم ....

آقای هامون

من   سبز       را از تو یاد گرفتم ، وقتی که می آمدی و چهارشنبه شب هایمان را می ساختی ...

من   سکوت   را از تو یاد گرفتم وقتی خیلی از حرفهایت را نمی گفتی...

به امید شادی روحت و به امید آنکه نگهدار خوبی برای هدیه هایت باشم ،چرا که تو در نمی گذری ...

   خدايا چه‌قدر خسته‌ام ... ديگه طاقت ندارم ...